خانه ی کوچک ما رو به خیابان در داشت       تا خوشی در بگشاید برای دو نفر

پیچکی بودم دم پنجره ی رو به شمال             سرو نازی توی باغچه به هوای دو نفر

پشت ان پنجره هر روز کسی می امد             به تماشای خداوند به جای دو نفر

گاه گاهی غزلی بودو کمی حس قشنگ           تا بخوانیم همیشه با صدای دو نفر

برق چشمان پلنگی تو روشن می کرد            خانه ی ابری ما را به صفای دو نفر

بس که خوبی تو را خرج خودم می کردم         یک نفر بود همیشه به فدای دو نفر

حرفمان بود که ازادی از انجا نرود                تا ببخشیم عطایش به لقای دو نفر

انقدر حوصله کردیم که بارانی شد                 عطش سرخ بهاران به دعای دو نفر

شاید ان روز که از پنجره ها خسته شدی         رفتی از خانه ولیکن به بهای دو نفر

با توام ای سهراب ای به پاکی چون اب

یادته گفتی بهم تا شقایق زنده ست زندگی باید کرد ؟

نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد

دیگه با چی کسی رو دلخوش کرد ؟

یادته گفتی بهم اومدی سراغ من نرم و اهسته بیا

که مبادا ترکی برداره چینی نازک تنهایی تو

اومدم اهسته نرم تر از یک پر قو

خسته از دوری راه خسته و چشم براه

یادته گفتی بهم عاشقی یعنی دچار ؟

فکر کنم شدم دچار

تو خودت گفتی چه تنهاست ماهی اگه دچار دریا باشه

اره تنها باشه یار غم ها باشه

یادته می گفتی گاه گاهی قفسی می سازم می فروشم به شما

تا با اواز شقایق که در ان زندانیست دل تنهاییتان تازه شود

دیگه حتی اون شقایق که اسیر قفسه سهراب سائل یک نفسه

نیست که تازگی بره این دل تنهایی من

پس کجاست اون قفس شقایقت ؟ منو با خودت ببر به قایقت

راست می گفتی کاشکی مردم دانه های دلشان پیدا بود

اره کاشکی دلشون شیدا بود

من به دنبال یه چیز بهترینم سهراب

تو خودت گفتی بهم

بهترین چیز رسیدن به نگاهی ست که از حادثه ی عشق تر است

 تو هم يکي مثل همه                    تو کجا ، عاشقي کجا

 چي فکر ميکردم و چي شد          عاشقي هرکي هرکي شد

بس که دروغ بود تو چشات               آينه کج و کوله مي شد

حيف منو اون همه عشق                اون همه باور و يقين

خيال مي کردم عاشقي                   سادگي  منو  ببين

کاش ميدونستم که دلت                 فقط يه بازيچه مي خواد

برام از عاشقي نگو                    تمومه هر چي بين ماست

گفتي خراب هم بشيم                گفتي که هم سفر بشيم

گفتي تو عشق بيشتر از اين          کمتر از اين کمتر بشيم

گفتي ولي پا نبودي                         آدم  اين  راه  نبودي

ادعا  پشت  ادعا                            مال اين حرفها نبودي

بايد برم ، بايد برم                           برم  ازت  دل  بکنم

برم و دورشم از چشمات                 تا  خودمو  پيدا  کنم

 اما قلب من ميگه که از تو دل نمي کنه

نم نم  بارون  آبي  توي  کوچه  ميزنه         

 توي  خلوت  دلم  پرنده پر  نمي زنه

گريه ي ابرها دروغه،قصه چشات دروغه      

 دارم از نگات مي خونم همه حرفات دروغه

 خسته شدم طاقت غم ندارم                  

   عاشقي رو بايد يادت بيارم

 دروغ نگو مال مني هميشه                     

 حرفات ديگه باور من نميشه

برو  ولي  اينو  بايد  بدوني                        

 هيچ کي ديگه عاشق تو نميشه

 فکر نکن با رفتنت من هميشه بي قرارم     

 من براي با تو بودن حرف تازه اي ندارم

بين ما ديگه عزيزم راه برگشتي نمونده       

 حالا من از تو و عشقت يه عالم فاصله دارم

يه دل ميگه ميميرم بي نفس

يه دل ميگه برمو،يه دلم ميگه خو کن به هوس

يه دل ميگه پر رنگ ورياست

يه دل ميگه عين روياي ماست

يه دل ميگه نگمو ، يه دلم ميگه فردا بمان

يه دل ميگه پر از عشقم هنوز

يه دل ميگه که بساز وبسوز

يه دل ميگه سرکن بي فروغ،خو کن به دروغ،اين عمره دو روز

يک بود و هوا ، خستم به خدا ، نمي خوام بشم از تو جدا

روياي عزيز بر ديد و گريز بي عشق نمي تونم به خدا

سلطان قلبم بي تو سرابم، آلوده ي فکر نا جور و ترديد

برگرد و از من عشقي بنا کن ، کانون روحم به عشق تو لرزيد

حتي نگام عاشقش باز نشکست طلسممو

خواستم بگم هر چي که هست، مهر سکوتم نشکست

بغض گلومو باز گرفت، من کم شدم اون ننشست

راستش زبونم بند اومد ، بختک جوباجو سايه کرد

رفت و خلا منو گرفت ، من موندم و سکوت و درد

هر چي تو فکرم بود ، نبود خالي شدم از کلمه

خواستم که راحتم کنه ، خسته شدم يه عالمه

شايد يه لحظه ي ديگه فرصت عاشقي بشه

دوباره يه شانس ديگه شانس شقايقيم باشه

شايد يه جايي فرصتي لحظه مجالمون بده

گفتني  رو  بايد  بگم  گريه  اگر  امون  بده

روزي که کسي سراغت نميگيره

يه روزي ميدوني من کي و چي بودم؟

روزي که از نبودنم غصت ميگيره

باشه خوبم از کنارت ساده ميرم

با وجود اينکه ميدونم مي ميرم

به خدا قدرمو ميدوني يه روزي

روزي که از تو جدا ميشه مسيرم

قدرمو ميدوني يه روز،يادم ميافتي شب و روز

صدام تو گوشت ميپيچه مثل يه آه سينه سوز

حسرت يک لحظه نگام ، دل تنگ ميشي بد جور برام

اون روزها دور نيست به خدا،حتي به خوابت نميام

يه روزي قدرمو ميدوني که ديره

اسم من از توي لحظه هات نميره

ديگه نيستم اون شباي پر ستاره

وقتي دلت بهونمو ميگيره

اما اون روز و خدا کنه نباشم

نشنوم از رفتن من غصه داري

من ميبينم اون شبايي رو که ديگه

 واسه گريه شونه هامو کم مياري

بازم از تو،پرم از تو ،واسه تو روياي خستم

خوبه ديروز،با تو هر روز،از تو با خدا ميخونم

تو خيالت،توي راهت،باز توي کما ميمونم

تا وقتي کنارمي ميمونم،تاوقتي بهارمي ميتونم

ديگه طاقت دوري تو ندارم،ديگه نمي تونم

غربت لحظه ي خسته راه خنده هامو بسته

کمر گيتار عشقم زير بار غم شکسته

شب يلدام ساکت و سرد،حسرت شب خالي از غم

تا که  دغ  نکرده  رويا ، تو رو  جون  لحظه  برگرد

پس دلم تا کي فضاي غصه رو مهمونيه

من ديگه بسه برام تحمل اين همه غم

بسه جنگ بي ثمر براي هر زياد و کم

وقتي فايده اي نداره غصه خوردن واسه چي

واسه عشقهاي تو خالي ساده مردن واسه چي

نمي خوام چوب حراجي رو به قلبم بزنم

نمي خوام گناه بي عشقي بي افته گردنم

نمي خوام در به در پيچ و خم اين جاده شم

واسه آتيش همه يه هيزم آماده شم

يا يه موجود کم و خالي پر افاده شم

وايسا دنيا،وايسا دنيا من ميخوام پياده شم

همه حرف خوب ميزنن اما کي خوبه اين وسط

بد و خوبش به شما ما که رسيديم ته خط

قربونت برم خدا چقدر غريبي تو زمين

آره دنيا ما نخواستيم،دل و با خودت نبين

اين همه چرخيدي و چرخوندي آخرش چي شد

اين بليط شانست اخر بگو قسمت کي شد

همه درويش ، همه عارف ،جاي عاشق پس کجاست؟

اين همه طلسم و بد ، جاي خوش دعا کجاست؟

                     میدونم خوب میدونی تو تار و پود و ریشمی

توکه از دنیا گذشتی واسه یک خنده ی

                     من چرا من نگذرم از یه پوست وخون به اسم تن

تو خیالمم نبود دوباره عاشقی کنم

                         ممنونم  اجازه  دادی  با  تو  زندگی  کنم

نمیدونم چی بگم که باورت شه جونمی

                      توی  این  کابوس  درد  رویای  مهربونمی

میدونی با تو پرم از شعر و ستاره

                          میدونی بی  تو  لحظه  حرمتی نداره

می دونی در تو این خدا بوده که تونسته گل عشقو بکاره....

وقتی حتی پیشمی دلم برات تنگ میشه باز

                          عشق تو تو لحظه هام حادثه ساز و قصه ساز

به جون خودت که بی تو از نفس هم سیر میشم

                         نمی دونم چی میشه بدجوری گوشه گیر میشم

ممنونم که بچه بازی هامو طاقت میکنی

                          هر  چقدر  بد  میشم  اما  تو  نجابت  می کنی

هر کجای دنیا باشم با منی و در منی

                            نگران  حال  و  روزم  بیشتر  از  خود   منی

 ــ از قفس چه مي داني ؟ گفتي : آزادي

 ــ از تنهايي ؟ گفتي : همزباني

 ــ از محبت ؟ : عشق

 ــ از دوستي ؟ : صداقت

 ــ از بهار ؟ : طراوت

 ــ از سفر ؟ : انتظار

 ــ از جدايي ؟؟؟؟؟؟؟؟؟ : ........

 باز هم گفتم جدايي ؟ سکوت تو مرا شکست و به گريه انداخت .

به چشمانت نگاه کردم و گفتم بگو ...

تو آغوش به رويم گشودي و گفتي :جدايي ، هرگز ... بي تو من مي ميرم.

   منــو تــو بــازيچه تقديــريـم

  هر دو در بيراهه بي رحم عشق

  با دل و احساس خود در گـيـريم

  بيشــتــر از هـميـشـه  دوستـت دارم

 گرچه ازعاشقي وعاشق شدن بيزارم

 زيــر آوار فـرو ريـخـتـه عـــشـــق

ازدلم چيزي نمانده که به توبسپارم

تو  که  همدردي  مرا  ياري  ده

به  من  عـاشق  امـيـدواري  ده

اگرعشق باماسرياري نداشت

تو به من قول وفاداري ده

 عشق يعني ياد يک روياي نرم

عشق يعني يک بيابان خاطره

عشق يعني چهار ديوار بدون پنجره

 عشق يعني گفتني با گوش کر

 عشق يعني ديدني با چشم کور

عشق يعني آبي بي انتها

 عشق يعني تا ابد بي سرنوشت

 عشق يعني آخر خط بهشت

عشق يعني گم شدن در لخظه‌ها

عشق يعني يک سوال بي جواب

عشق يعني خستگي نا تمام

عشق يعني نرسيدن به هم

                                                             my id : kotlas_hellboy

نظرت ای  دوست  عزیز        جهت پیشرفت است وبس

گر ندهی به دوستت نظر     کل مطالب همین است وبس

پس نظر بدین تا مطالب جدید بیاد....

  RSS